قرآن براي حفظ تعادل شخصيتي، دستورها و آموزه هايي را بيان نموده است كه در سايه آن شخصيت انساني از تعادل لازم برخوردار خواهد شد.
بهداشت رواني عبارت است از ايجاد تعادل شخصيتي در درون، ميان آن چه فطرت و غريزه ناميده مي شود؛ و در بيرون، ميان آن چه تعادل ارتباطي ميان فرد و محيط را برهم مي زند.

قرآن تأكيد مي كند كه خداوند به عنوان آفريدگار انسان، از يك غناي ذاتي برخوردار است و انسان به عنوان يك آفريده همواره گرفتار فقر ذاتي است؛ (فاطر.5) از اين رو هرگاه به علت عواملي اين ارتباط خود را در هرجا نشان ندهد، آن بخش با اختلال مواجه خواهد شد، هرچند كه اين اختلال هيچ گاه به نيستي و نابودي نخواهد انجاميد ولي در زندگي دنيوي و اخروي دچار تنگنا مي شود.
خداوند مي فرمايد: «و من اعرض عن ذكري فان له معيشه ضنكا» (طه124) هركس از ياد خدا و ارتباط با او اعراض كند در زندگي دچار تنگنا خواهد شد. اين تنگنا عبارت از همه مواردي مي شود كه انسان را از حالت تعادل شخصيتي بيرون مي برد و دچار بحران هاي جسمي و روحي مي نمايد. بنابراين تنها با بهره گيري از توحيد و ياد خداست كه بهداشت رواني و تعادل دروني و بيروني در انسان پديد خواهد آمد.