تغيير نگرش ها نسبت به زن ، اصلاحات اجتماعی و حتی حضور جدی نظام در عرصه های بين المللی مرهون کارآمدی خانواده است.

کارکرد زيستی خانواده ضامن بقای جامعه انسانی است و کارکرد پرورشی آن زمينه ساز تربيت فرزندانی است که برای ساختن جامعه فردا آماده می شوند. تعادل روانی ، استحکام شخصيتی و قوت اراده ، ديگرگرايی ، قدرت رويارويی با مشکلات و صبر بر ناملايمات ، ميل به تلاش و تمايل به سازندگی و ابتکار، ارتباط با خداوند و ميل به عبوديت ، همگی صفاتی اند که در شکل گيری و تقويت آنها خانواده مهمترين نقش را ايفا می کند و در يک کلام می توان خانواده سالم را بهترين بستر رشد فرهنگی و سلامت جسم و روان و مهمترين عامل انتقال ارزش ها و پرورش عاطفی و مهمترين عامل کاهش آسيب های اجتماعی و ارتقای امنيت هر جامعه دانست و زن به عنوان عنصری پرورش دهنده و فرهنگ ساز مهمترين عامل در تحقق اين آثار شگرف است